تمام امیدم

به جایی رسیده‌ام که دیگر امیدم از همه کس منقطع شده است. گمان نمی‌کنم کس دیگری را بیابم جز تو، که قدری برای نجاتم از این اوضاع مفید باشد. که هر چه تو خواهی می‌شود، نه هر چه هر که خواهد. دلم یک‌هو می‌شکند. با خودم می‌گویم که دیگر نگاهم می‌کنی. اما آن‌گونه که حسرتش را می‌کشم، نمی‌نگری‌ام. نه به خودت راه پیدا می‌کنم نه به باقی‌ات. هیچ کاری را نمی‌شود پیش برد، هیچ چیزی مزه ندارد. این روزها شاید نغمه زنده‌گی فقط همین طنین" یا من ارجوه" باشد که آن هم وقت مخصوص‌اش دارد تمام می‌شود و کم از بیست وعده‌ی دیگر باقی مانده که بخوانم‌ات: ای تمام امیدم، صدایت می‌کنم:

صدایت می‌کنم که بر زیبایی‌ها، چشم نگران سوی تو ام و بر رو ترُش کردن‌هایت از زشتی‌ها، پناه جوی کوی تو.
صدایت می‌کنم که بسیار می‌بخشی به عوض کم‌ها، که می‌بخشی به هر که از تو خواهد.
صدایت می‌کنم که از عشق و مهر و محبتت می‌بخشی به نشناسانت، به آنانی که از تو نخواهند.

حالا که چونینی صدایت می‌کنم به درخواستی که از فقط تو دارم که ببخشی‌ام از زیبایی‌هایت در این دار فانی و در آن دار باقی، که دورم کنی از زشتی‌ها به آن گونه درخواستم، چه در این نقصان و چه درآن کمال.

و وقتی می‌بخشی، عالی می‌بخشی. پس بر من بی‌افزا از فضلت ای بزرگوارم.
صدایت می‌کنم ای منتهای شکوه و بزرگواری، ای دارای خان ِ نعمت و بخشش لا منتهاهی.
منت گذارم، فزونی‌ام؛ وجود فرسوده‌ام را بر حرارت قهرت حرام کن.

به امید فضلت که صدایم کنی،
آخرهای رجب 1386
جزیره‌ی غربت، علی دور از تو.