نشانی از دستِ قدرت

چند روز پیش از این، کیفم پر بود از مدارک شخصی‌ام. از پاسپورت که برای بدست آوردنش آن قدر کوچه به کوچه برایش دویده بودم که وقتی از شدت عطش و تنگی نفس حالم دگرگون می‌شد یاد می‌کردم کودکان سید شهدا را در بعد از ظهر عاشورا، تا گواهی‌نامه‌های رسمی علمی‌ام که بدست آوردن هر کدام کار حضرت فیل بود در نظام بروکراسی اداری، تا فیش بانکی و پول و غیره. با خودم در مناقشه بودم که اگر این کیف از دست برود چه می‌شود؟ زنده‌گی‌ام می‌رود! با خودم گفتم بچه شدی؟ چرا از دست برود؟! دو دستی چسبیده‌ام‌اش احد البشری را به آن دست‌رسی‌ای نیست! وا نمود می‌کنم در کیف چیز مهمی نیست اما واقعیت این است که بیش‌تر چیزهای مهم زندگی‌ام الان، در این کیف جمع است.

در میان همه آن مدارک، کتابی بود که این چند هفته از یادداشت‌هایی که کنارش نوشته بودم، کلی سیاه شده بود. اتاق را به هم ریختم! نه نیست. خانه را گشتم، نه نیست انگاری! هر چه فکر می‌کنم کجا جایش گذاشتم عقلم قد نمی‌دهد. همه چیز هست جز این کتاب! کتاب و مهم‌تر یادداشت‌های حاشیه‌ای‌ام بر آن، بسیار برایم ارزش‌مند است. هر چه فکر می‌کنم کجا گذاشتم‌اش و مهم‌تر چطور می‌توانم دوباره بدستش بیارم؛ حافظه یاری نمی‌کند! گویی قادر متعالی که فوق قدرت دست‌های من بود آن سان عقلم را گرفت که هنوز بعد از گذشت این چهار-پنج روز نمی‌دانم این کتاب چطور از آن کیفی که دو دستی چسبیده بودم‌اش در آمده و کجا مانده است. الله اکبرُ الله اکبرُ الله اکبرُ الله اکبرُ...

خداوندگار، چه راه‌زنی بدتر از خودم، وقتی تو را فراموش می‌کنم؟! خداوندگار فاش می‌گویم پشیمانم؛ می‌سپارم خودم را به تو به عوض دست‌هایم که گم نشوم در میان شلوغی پاسپورت و مدرک زبانِ بین الملی و مدارک دانش‌گاهی و کارت ملی و فیش بانکی و پول و غیره. سپاس مخصوص تو خدایی است که اگر ما تو را فراموش کردیم تو ما را فراموش نکردی، سبحانکَ سبحانکَ سبحانک...

پس نگاشت:
بعدِ توبه کتاب پیدا شد. دست به دست چرخید تا دوباره به دست آوردم‌اش! هزار صلواتی باید فرستاده شود.